Н.Сералиев, Аңсау

Н.Сералиев, Аңсау

Насіреддин Сералиев, Аңсау

Күн кешкіріп, зәңкиген бес қабат үйлердің көлеңкесі қалбиып-қалбиып шыға келген уақ еді. Шілде кезі, күн ұзағына ашық, бұлтсыз аспан төрінен шақырайып асфальт түгіл темірдің өзін ерітіп жібере жаздаған от күн қала үйлерінің қалқасына еңкейіп батуға таянған. Тымырсық ауаға ептеп қоңыр леп қосылғандай қапырық сейіліп, тыныс кеңи бастағанды.

Предыдущая М.Шаханов, Өлеңдер
Следующая Н.Дәутайұлы, Айғыркісі

 

Top