М.Байғұт, Жемелек

М.Байғұт, Жемелек

Мархабат Байғұт, Жемелек

Шырпы қораның кеткен жерін жамап-жасқап отырған Жаманқұлдың
қиялы қара өріктің басында. Қорасы әбден ескірген, үш ұлы үш жақтан
жабылып, бұзамыз, жұрт секілді темірлеп, торлап береміз десе де көнбейді. Олардың өз қоралары, өз қопсылары бар, темірлемесе, алтындап тастасын, мұндағы шаруалары қанша. Ендігі қалған ғұмырына (келіншегін қосқанда, әрине) осы шырпы қора да жетер, мына қоржын үйдің еңсесі түсе қоймас, талай адам қызығып қарайды қайта.

Предыдущая М.Сұлтанқожаұлы, Өлеңдер
Следующая М.Хакімжанова, Өлендер

 

Top